Başımın Yaylası

Hayri K. Yetik

bir tesadüf mü evimiz üç yol ağzında
küsüp nereye gittiyse yerinde bir heyulâ
yedi numaralı kapısı çepik sokağı’nın
ben kervanı umut getirip dilek götürmüş…

eyvanında mahalleye bayramlık diker anam
-dördü bebekliğine doymamış- on üç soluk
on üç kardeş biz on üç sıla kendine gurbet
siverek’in terzi asé’si tavsamış bekleyiş

ne kristof kolomb seni ne rüzgarın beni bilir
bir eli koltuk değneği biri dikiş makinesinde
ayırmış bari esirgesin bağışlasın diye allahı
uğruma okuya üfleye ördüğü başımın aylası

şerh

harami saltanatı dalgalara salınmış beyninin bir yarısı
bir yarısı sen’sin yeni bir kıta keşfedecek
ama sanki bir de o her kimse sizi birbirinize bağlayan
gergin ip üstündeki cambaz geçip sana gelecek
sen kristof kolomb’una aşk ve devrim arası ben gibi

bulursa kendini hayri k. yetik olacak

  • Bu şiir şairin Ben, Bana ‘Sen’ Diyen ‘Ben’i Yapan Eden Bir Kimse kitabından.